Browsing: a.s.v. J.O.S.

Jos-Wmeer

Bron: www.hetamsterdamschevoetbal.nl

Voor buitenstaanders is het niet altijd duidelijk hoeveel er komt kijken bij het runnen van een voetbalclub. Een voorzitter krijgt met allerlei zaken te maken die het grote publiek niet ziet. Elke week krijgt een beleidsbepaler de kans zijn/haar plannen uit te lichten. In deel 2 JOS-voorzitter Joop Vlug. “Ondertussen behoor ik alweer tot de ouderen, die steeds meer gaat hangen in het mooie verleden, waarbij de derby’s op de donderdagavond al werden gestart in de stad op het Leidseplein of Rembrandtplein.”

Ik zal mij even kort voorstellen, op negenjarige leeftijd werd ik aangemeld bij a.s.v. JOS – je kon toen pas vanaf je tiende voetballen – en vijftig jaar later nog steeds lid. Net als mijn ouders ben ik altijd betrokken geweest bij deze mooie Amsterdamse club, inmiddels al weer ruim 23 jaar onder de naam JOS/Watergraafsmeer. Als voetballer had ik het voorrecht om altijd voor de selectieteams te mogen uitkomen. Hierbij waren de kampioenschappen natuurlijk de hoogtepunten in de jeugd, maar ook zeker met de Zondag 1. Voor zo’n dertig jaar geleden waren de tijden toch anders. De vrijwilligers melden zich vaak zelf aan en een ieder die wat de voor de club werd als snel aangesproken met oom en tante.

Hoe anders is het nu. De spelers zijn consumenten geworden, zij betalen een bedrag en verwachten dat alles geregeld is. Bij JOS/Watergraafsmeer is het sinds jaren verplicht dat je als speler (of ouders van spelers) iets doet voor de vereniging. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot, net als het betalen van de contributie. De mindset is in deze tijd totaal anders. JOS/Watergraafsmeer heeft het geluk dat er een paar “oude” rotten achter en voor de schermen veel doen voor de club en dat er een jonde garde is op gestaan om de club te helpen te besturen en toekomstproof te maken. Dit proces loopt en ik ben nu al super trots op deze gasten.

Dan nog even het voetballandschap; dat is ook erg veranderd en zal nog meer veranderen. Mensen hebben binnenkort geen zin meer om wekelijks iedere zaterdag/zondag te moeten voetballen, Zij willen alleen nog maar voetballen als zij zin hebben c.q. wanneer het hun uitkomt. Wederom een mooie uitdaging voor de KNVB en clubs. Ook de wet- en regelgeving vraagt steeds meer aandacht. Als bestuurder (lees: vrijwilliger) wordt steeds maar verwacht dat je van alles op de hoogte bent en de club conform de regeltjes acteert. De toekomst zal waarschijnlijk liggen in grote multiverenigingen, waardoor de mogelijkheid ontstaat dar er een aantal betaalde krachten kunnen worden aangetrokken

Oh ja, de KNVB. Zonder heel negatief te worden: de KNVB heeft de laatste jaren een aantal zaken doorgevoerd waar de amateurclubs absoluut niet op zaten te wachten. Ik doel met name op de voetbalpiramide. Als je vereniging op een hoog niveau speelt, betekent dit om de twee weken een behoorlijke busreis (flinke kosten voor de clubs) en om de twee weken een flinke daling van de kantine inkomsten, daar de tegenstanders snel uit de kantine vertrokken zijn om een lange bus reis aan te vangen, of op de zaterdag omdat je maar vier uur mag parkeren op sportpark Drieburg. Kortom: de gezelligheid in onze kantine, iets waar JOS/Watergraafsmeer echt voor staat, namelijk dat prestatie en gezelligheid hand in hand moeten gaan, komt behoorlijk onder druk te staan en dit geldt uiteraard ook voor de financiële huishouding. Dan heb ik het maar niet over de verplichte spelerscontracten vanaf de Derde Divisie.

Kan dat anders? In mijn optiek wel. Ik denk bijvoorbeeld aan: in het najaar lekker regionaal voetballen, dus veel derby’s. Laat in het voorjaar bijvoorbeeld de top-3 vervolgens landelijk spelen om één of ander kampioenschap en de overige teams (regionaal) strijden voor ook een kampioenschap of degradatie. Minder kosten en meer inkomsten, schat ik in. Ondertussen behoor ik alweer tot de ouderen, die steeds meer gaat hangen in het mooie verleden, waarbij de derby’s op de donderdagavond al werden gestart in de stad op het Leidseplein of Rembrandtplein. Wedstrijden tegen de Spartaan, SDWDWS, Blauw Wit, DCGZeeburgia; elk seizoen speelde je minimaal tien derby’s. Vele anekdotes en een schat aan mooie herinneringen.

Tot slot nodig ik u allen uit om eens een wedstrijdje mee te pakken bij JOS/Watergraafsmeer: een aantrekkelijke wedstrijd en na afloop een biertje in onze oude, maar sfeervolle kantine. Vaak is het dan ook een treffen met oude bekenden, lekker bijpraten over het mooie verleden en dat gepaard onder de tonen van de muziek van een Amsterdamse zanger(es).

Share.

drie_burgpad_3.png()(01FB0630F3AD6CA3048A43E968345762)
Wat is er gebeurd met het monument en welke namen stonden er op?

De Amsterdamse voetbalclub JOS Watergraafsmeer had een eigen oorlogsmonument, dat tot grote ontzetting van de club in 1976 werd gesloopt.

Na de Tweede Wereldoorlog zijn er duizenden oorlogsmonumenten aangelegd in ons land, ook door voetbalclubs.
Ook JOS Watergraafsmeer had zo’n monument met de namen van omgekomen leden en mensen uit de nabijgelegen Wetbuurt. Het werd in 1947 onthuld, alhoewel de exacte datum daarvan onbekend is. Tot ontzetting van de club is dit in 1976 gesloopt toen ze tijdelijk van hun terrein waren verhuisd. Nooit is duidelijk geworden waarom dat is gebeurd.

Onze twaalfde man
De opa van Hennie ter Lingen (1935) was aannemer en bouwde het monument: “Oorspronkelijk was het een paal die bij het zogenaamde Steentoernooi hoorde. De naam van de winnaar werd er elk jaar in gebeiteld.” Cor Roor (1933), voorzitter tussen 1985 en 2002, weet dat politieagent Jaap Knol er in de oorlog voor zorgde dat de Wetbuurt niet verpauperde. “Hij heeft waarschijnlijk initiatief genomen tot het uitbreiden van de paal tot het monument met gedenkplaten.
Na de oorlog werden trapjes gebouwd en twee stenen plaquettes aangebracht.” Ter Lingen: “Ik kan me de herdenkingen op 4 mei nog herinneren. Daar waren veel mensen uit de Wetbuurt bij aanwezig.”Op de ene plaquette stonden de namen van oorlogsslachtoffers uit de buurt en op de andere jongens van JOS die ons ontvallen waren. Het stond op een hele mooie open plek tussen twee velden en was een sieraad voor de club. Wij zeiden altijd dat het onze twaalfde man was.” Joop Vlug, nu voorzitter van JOS, herinnert zich de prijsuitreikingen bij toernooien, die altijd op het monument plaatsvonden.
Bij de tijdelijke verhuizing van JOS uit de buurt in 1976 nam TABA, een andere Watergraafmeerse vereniging, de velden en het monument over. Tot ontzetting van velen werd het monument toen gesloopt. Vlug: “Wie daarvoor opdracht heeft gegeven, is tot op de dag van vandaag onduidelijk.
Navraag bij het stadsdeel leverde niets op.” Roor: “Het bestuur van TABA heeft ons in 1999 zijn excuus aangeboden voor de sloop. Ineens was het weg en alles was opgeruimd.” Joop Vlug is recent nog op zoek geweest naar de restanten. Vlug: ”Je vraagt je af wie plaquettes met namen kapot slaat. Onbegrijpelijk. Jammer, want er is een stuk clubgeschiedenis verloren gegaan. Ik had de gedenkplaten graag een nieuwe plaats gegeven in de muren van ons clubgebouw.”

Henk Hofstede is zanger van The Nits en schreef een nummer over dit moument: JOS-days.

Zijn opa was in de jaren dertig een van de oprichters van J.O.S. – nog vóór de fusie met Watergraafsmeer. “De hele familie Hofstede voetbalde bij J.O.S,” zegt hij de op de website van de club. “Wij speelden als kinderen op het monument tussen de voetbalvelden. Er waren trapjes, waarvan je af kon springen. Ik herinner me de namen op het monument, van mensen die de oorlog niet overleefd hadden en ik fantaseerde erbij wat ze meegemaakt hadden.”
Hofstede werd niet toegelaten tot de club, omdat hij in een proefwedstrijd niet goed genoeg bleek. “Ik was in die tijd al met muziek bezig. Het lied JOS-days gaat over deze kleine tragedie in relatie tot de grote tragedie van de J.O.S.-mannen die in de oorlog omgekomen waren. Zij konden die wedstrijd niet winnen.”

Nog steeds wordt dit nummer gedraaid als het eerste elftal het eigen veld betreedt. “Een mooie revanche,” vindt Hofstede. “Zo ben ik toch nog onderdeel geworden van de club.”

Share.

Bron: hetamsterdamschevoetbal.nl – 3 november 2013

In de onvervalste stadsderby tegen Zeeburgia heeft JOS/Watergraafsmeer (2-0) laten zien dat de eerste plaats in de eerste klasse A bij de zondagamateurs geen toeval is. Ongeslagen lijkt de ploeg van trainer Sander Middelbeek regelrecht op de titel af te stevenen al is het seizoen nog lang. In een heus voetbalgevecht waarin beide partijen tot het gaatje gingen, toonde JOS/W zich de sterkste in een wedstrijd die niet altijd uitblonk door goed voetbal, maar werd beslist op inzet, strijd en karakter.

Dit maakte de wedstrijd tot een aantrekkelijk kijkspel die bleef boeien tot de laatste minuut waarin good-old Patrick Lokken (34) definitief de wedstrijd op slot gooide met een fantastische kopbal 2-0.  En zo’n spits ontbrak er bij Zeeburgia dat bij vlagen wel aardig voetbal liet, maar faalde in afwerking. Tot aan de zestienmeterlijn lukte het allemaal nog wel. Eenmaal in de zestien aangekomen wist men geen raad met de bal en ontbrak het aan overzicht om een medespeler die zich in een betere positie bevond op maat te bedienen. Weg kans en kon JOS de bal weer naar voren dirigeren.

Op Sportpark Drieburg waar de regen soms met bakken uit de hemel viel en het akelig koud was, zagen een kleine 300 toeschouwers een meer boeiende dan een echt goede wedstrijd. Niet zo heel erg want boeiend voetbal door spanning en felle persoonlijke duels kan voor veel spektakel zorgen en het publiek vermaken. Scheidsrechter Benali meende dan ook dat zeven gele kaarten het juiste middel was om twee-en-twintig spelers in bedwang te houden. Juist of onjuist de wedstrijd verliep zonder incidenten en drong zich op tot een spannend schouwspel waar beide partijen elkaar niets toegaven.

Al na enkele minuten spelen kwam Zeeburgia door zwak ingrijpen achterin op achterstand toen Richmond Bossman moeiteloos drie verdedigers van zich afschudde en keeper Jurgen Belfort moeiteloos met een lob kon passeren: 1-0. Een droomstart voor JOS dat enkele minuten later een inzet van Paul Bekker tot corner zag verwerkt. Toen scheidsrechter Benali al snel het eerste geel trok was het de beurt aan Zeeburgia dat een schot van Keith Refos tot een corner zag verwerkt en verder niets opleverde dan een achterbal. De mooiste kans was voor Zeeburgia dat met nog enkele minuten spelen voor rust Chan Kwame hopeloos zag missen. De eerste helft kenmerkte zich door een redelijk hoog tempo, snelle positiewisselingen waardoor er ook veel balverlies werd geleden mede als gevolg door teveel ruimte tussen de linies aan weerskanten.

Na de rust bleef de wedstrijd onderhoudend en kregen beide partijen mogelijkheden om wat aan de score te doen. Zo knalde Juliano Smit snoeihard op doel waarop keeper Michel Dijkstra uitstekende reageerde met een fabuleuze redding met als gevolg een corner. Kansen en mogelijkheden dienden zich aan voor Zeeburgia en kwam ook JOS een paar keer gevaarlijk voor het doel van zijn tegenstander. Kleine en grote mogelijkheden die niet het gewenste resultaat opleverden. Scheidsrechter Benali die dacht dat hij aan het groot Nederlands dictee mee deed, trok vervolgens een paar maal het bonnenboek en deelde naar hartelust gele kaarten uit.

In de laatste minuut voltrol Patrick Lokken het vonnis over Zeeburgia en kon de stadsderby de boeken in met commentaar van trainer Sander Middelbeek van JOS/W die meende ,,We hadden een prima start en konden meteen een tik uitdelen. Een uitstekend begin gevolgd door een mindere periode waarin wij nogal eens balverlies leden. Daarna hebben wij geknokt voor een goed resultaat en getoond dat we de terechte koploper zijn. Wij hebben weinig weggegeven, hun zwakke plekken uitgebuit, en keihard geknokt om deze wedstrijd te winnen. Dit is gelukt ! Ik ben daarom trots op deze groep dat zich de sterkste heeft getoond in deze spannende stadsderby’’.

Share.

Bron: hetamsterdamschevoetbal.nl – 18 februari 2012

Cor Roor, erevoorzitter van JOS Watergraafsmeer is vrijdagochtend (17 februari) overleden. De club laat op haat website weten zeer aangeslagen en ontdaan te zijn. Roor is een echte ‘Josser ‘ en vervulde vel e functies binnen de club.

Roor was in eerste instantie actief voor J.O.S. en later voor de fusie vereniging JOS Watergraafsmeer. Hij heeft de club gediend als jeugdvoorzitter als voorzitter en de laatste jaren als erevoorzitter. In zijn tijd bij de club heeft hij vele hoogtepunten meegemaakt maar stond hij er ook toen het wat minder met de club ging. Samen met anderen heeft hij een cruciale rol gespeeld en JOS Watergraafsmeer van de ondergang weten te redden.

“Een Josser in hart en nieren” staat er op de website van de club. “Voor álle wedstrijden zal een minuut stilte gehouden worden. Daarnaast zullen de vlaggen van JOS Watergraafsmeer één week lang halfstok hangen. JOS Watergraafsmeer is trots en dankbaar dat wij een man als Cor Roor als één van de onzen hebben mogen beschouwen. Cor Roor had de mooie gewoonte om bij afsluiting van de Algemene Ledenvergadering het woord te vragen en sprak dan enige beschouwende woorden. Het zal oorverdovend stil zijn bij de komende jaarvergadering. Onze gedachten gaan uit naar Tante An, de kinderen, kleinkinderen en overige directe familie.”
Share.

Bron: hetamsterdamschevoetbal.nl – 18 maart 2018

JOS/Watergraafsmeer heeft zich goed hersteld van twee keer puntverlies op rij. Nadat het bij Assendelft en AFC’34 niet lukte om een voorsprong over de streep te trekken, slaagde de ploeg van Roy van der Mije daar tegen Zeeburgia wel in. De Amsterdamse derby in de zondag eerste klasse A werd met 3-1 gewonnen.

Met een diepe zucht verliet Van der Mije het veld. “Hoe is het mogelijk dat we zoveel onrust creëeren en het voor onszelf zo moeilijk maken?”, vroeg hij zich af. “We gaan lopen met de bal, rennen, vliegen, maken verkeerde keuzes. Je moet de rust bewaren. Misschien heeft het te maken met het noodgedwongen wisselen van Teddy Janssen en Kevin Huijsman, dat zijn beslissende spelers die daarvoor kunnen zorgen. Wij zijn zelf onze zwaarste tegenstander. Niet Zeeburgia, wij maken het moeilijk voor onszelf. Maar het gaat om de punten. Morgen ben ik weer vergeten dat de laatste twintig minuten slecht waren.”

Er leek geen vuiltje aan de lucht nadat Allon Koene tien minuten na rust de voorsprong naar 3-0 had getild. In twee instanties klopte de voormalig speler van Zeeburgia doelman Jeremy Vrede. Voor de theepauze deden Omar Limon (samen met Reggie Schaap geprofiteerd van een fout van Gino Piqué) en Davey Claus (afstandsschot) dat al.

Ondanks die achterstand had Zeeburgia-trainer Reda Achkari nog het gevoel dat er iets te halen viel op Sportpark Drieburg. AFC’34 boog een week eerder een 1-3 achterstand om in een 4-3 zege, dus waarom zou zijn ploeg dat niet kunnen, redeneerde hij. Zeker toen Emanuel Davies twintig minuten voor tijd voor de 3-1 zorgde. “Vlak daarna kregen we een grote kans op de 3-2. Als die erin was gegaan, had ik het nog wel willen zien. Dan maak je kort achter elkaar twee doelpunten en is de tegenstander van slag”, aldus Achkari. Invaller Mouad Tissoudali dook vrij op voor doelman Edwin Sudibyo, die knap redde.

Vooraf gaf de oefenmeester aan dat het bonuspunten zouden zijn, maar na afloop kwam hij terug op zijn uitspraken. “Dit JOS hadden wij gewoon pijn moeten doen”, klonk het. “Zij vielen mij zwaar tegen. JOS wordt geen kampioen als ze zo doorgaan. Zeker niet. Ze voetballen ook niet als een kampioen. Dan kunnen ze wel de punten tegen ons halen, maar tegen andere ploegen zullen ze het laten liggen.”

Het lukte Zeeburgia, ondanks een paar hachelijke momenten in een overvol strafschopgebied, niet meer om de aansluiting te vinden. Daardoor pakte JOS/Watergraafsmeer moeizaam drie punten. Die zullen gekoesterd worden. “Ik moet mijn ploeg een compliment maken dat we het nu wel vasthouden. Maar dat had ook met de kwaliteit van Zeeburgia te maken. In de moeilijke fase waarin wij zitten is winnen het belangrijkste. Ik kijk niet meer naar de concurrentie. We krijgen ze allemaal nog. Als je alles wint, ben je kampioen. Eigenlijk is voetbal best simpel. En zo simpel moet je het ook houden.”

Share.