Een school van lichtgeel steen

2

31 december 1958 – 31 december 1965

Door: Sarina ter Veer (1952) heeft 19 jaar in de Ritzema Bosstraat gewoond, op 30-huis.

De klas van meester Blokland, leerjaar 1962/1962. Sarina zit helemaal links vooraan, in een lichte rok en donkere blouse. Alle rechten voorbehouden

Ik zat van 1959 tot 1965 op de Pieter Zeemanschool waar de meeste kinderen uit de buurt naar toe gingen. Het was een mooi gebouw, opgetrokken uit zacht geel kalksteen. In het speelkwartier krasten veel kinderen met scherpe stokjes gaatjes in het zachte steen. Het ‘hoofd der school’, mijnheer Borstel, was een kleine man met vriendelijke ogen, hij gaf Franse les aan de vijfde en zesde klassen: Marie a une Poupee, la Poupee est sage.

In de winter konden we bollen kopen op school; tulpen, narcissen, hyacinthen en krokussen. Die werden thuis in een donkere kast gezet en na een aantal weken kwam de bol boven. Vanaf dat moment hing ik iedere dag boven de bol om te kijken of de groei naar wens ging. Daarna werden met alle bollen in de gang een ‘tuin’ aangelegd. De bollententoonstelling rook heerlijk! De kinderen die de mooiste bol kweekten, wonnen een prijsje. Wat weet ik niet meer, maar ik was altijd bloednerveus dus het was wel iets waarvan een kinderhart sneller gaat kloppen. In een kamertje werden prachtige oude schoolplaten bewaard. Heerlijk als de meester een verhaal vertelde bij zo’n mooie plaat. Twee keer per jaar verscheen in het kamertje een ‘martelwerktuig’, de schooltandarts arriveerde… Je kon ook sparen op school, met een automaat met slinger. Kwartje er in, slingertje draaien en het kwartje was op je boekje gezet. Als je trouw spaarde, kreeg je mooie plaatjes.

Het afscheidsavondje van de zesde klas vergeet ik nooit. Wij moesten gedichten van Hieronymus van Alphen opzeggen (vreselijk!). En in crinoline, kuitbroek en pruikje moesten we een Badinerie dansen. Ik was klein en danste met Hans Roosendaal die groot was. Toen hij onder mijn arm draaide, bleef zijn pruikje aan mijn mouw hangen. Het publiek bleef er bijna in. Ik ook, maar dan van schaamte.

De klas van juffrouw Tuinman-Koster. Andere meesters en juffen die Sarina zich herinnert zijn: Blokland (zie foto boven), Proost, van Dorp, Jongejans, Hus, Mouzet, en handwerkjuf Betsie Boot. Sarina zit op de 2e rij in het midden, precies voor de juf met het paraplu-tje op de jurk. Alle rechten voorbehouden

Share.

2 reacties

  1. Goede herinneringen
    Ik heb vanaf 1966 op deze school gezeten. O.l.v. dhr Borstel. Ik begon bij de muzikale mw. Bronckhorst die ons leerde blokfluiten. Zij moest echter wegens gezondheidsredenen stoppen. Ik herinner mij ook nog een juffrouw De Vries. Daarna kreeg ik meneer Blokland. Hij studeerde geschiedenis en ging na mijn 5e klasse jaar weg om les te geven aan een middelbare school. Het laatste jaar gaf dhr. Jongejans les. Hij is de enige leraar van deze school waar ik geen fijne herinneringen aan heb. Een onsympathieke man. Hij is op nog jonge leeftijd overleden naar ik heb begrepen. Verder alleen maar fijne herinneringen, met name aan dhr. Blokland.
    Herinner mij de afscheidsmusicals/toneelstukken van de hoogste klassen, de bloembollen (waar ik alijd een prijs won) en het hondje Pukkie van klasgenoot Saskia die ons alle 6 jaren in de klas gezelschap hield. Dhr. Borstel kwam altijd op zijn knieen bij ons binnen, om allereerst Pukkie te begroeten. Vele jaren later kwam ik dhr. Borstel nog wel eens tegen als hij als gepensioneerde een wandelingetje in de buurt maakte.

    Odette Kleeblatt
    2012

  2. Een bijzondere juffrouw (schooljaar 1961/62)
    In de vijfde klas hadden we een bijzondere juffrouw: juffrouw Ooms. Ze kwam naar school in een oude zwarte Mercedes én ze had een hond, een heel lieve herder: Janet. Die banjerde vrolijk door de klas en liet zich door iedereen aaien. Het feest van de week was op vrijdag: iemand mocht een stukje leverworst halen (bij slagerij Mulder) en dat later in de klas verstoppen, terwijl Janet op de gang werd gezet. Zij mocht de worst daarna gaan zoeken. Een hoogtepunt was de geboorte van een nest puppies. Die kwamen allemaal in een grote mand mee naar school. Dit alles heeft ons nooit afgeleid van de les, de honden hoorden er gewoon bij. Als kind besef je dat niet, maar ik denk dat er in die tijd veel protest van ouders en schoolleiding is geweest. Voor zover ik me kan herinneren is deze bijzondere juf helaas na een jaar van school verdwenen, maar ze is altijd mijn favoriet gebleven! (En voor Ellen Koekkoek als ze dit leest: Rudolf Koekkoek zat toen bij mij in de klas. Je broer??)

    In de zesde klas kwam meester Neuman met z’n mooie zwarte snor en baardje, die zulke spannende geschiedenisverhalen kon vertellen. En in de winter van 1963 hebben we via de schoolradio bij hem in de klas die geweldige elfstedentocht kunnen volgen. Ja, als je 12 wordt is zo’n meester ook wel interessant……

    Het hoofd van de school, meester Borstel, was ook een aardige man. Hij lichtte altijd keurig zijn hoedje op voor ouders van leerlingen die hij toevallig op straat ontmoette. En ook ik ken het eerste Franse lesje van “Marie” uit mijn hoofd. Later heb ik nog met zijn zoon Hans in de klas gezeten op het Van der Waalslyceum.

    Meester Proost is nooit mijn meester geweest, maar hij kwam wel eens buurten met zijn gitaar, dan zongen de klassen samen over een cowboy die op de prairie reed! En het instuderen van de afscheidsmusical was natuurlijk ook een bijzondere belevenis, met een generale repetitie voor de bewoners van het Willem Dreeshuis.

    Ja, en die bloembollen op school …(waar ik ook in andere verhalen over las): de geur van hyacinten doet nog altijd denken aan mijn jeugd.
    Zo zijn er nog talloze verhalen te vertellen over de Prof. P. Zeemanschool, maar de herinneringen aan de juf met de hond zijn toch wel de meest bijzondere!

    Hilda Jagtenberg – 2010

Leave A Reply