Electrische luxe brood- en beschuitbakkerij

0

23 maart 2009

Door:  Jan van Deudekom jr.(1956) is de kleinzoon en de 3e Jan van drie generaties bakkers in de Willem Beukelszstraat 35. Hij is geboren in 1956 in de Watergraafsmeer en heeft in 1989 de zaak van zijn vader overgenomen. Helaas heeft hij de zaak in 1999 moeten sluiten. Jan woont nu in Diemen.

1

De bakkerij met winkel Willem Beukelszstraat 35 in 1930. De oprichter van de zaak met vrouw en personeel poseren voor de fotograaf. Foto: Jan van Deudekom. Alle rechten voorbehouden

Het is het jaar 1923. De Watergraafsmeer is in 1921 door Amsterdam geannexeerd. De Willem Beukelszstraat is het einde van de bewoonde wereld. Tot het Amstelstation zijn er alleen Klein Dantzig en weiland. Begrensd door de Ringdijk. Men wil van dit terrein een grote woonwijk maken.

Omdat Melkhandel “Pavonia”, W.Beukelszstraat 35, gaat sluiten besluit mijn opa Johannes Jacobus (Jan) in het pand een bakkerij te beginnen om van hieruit de nieuwe wijk van brood te voorzien. Naast aanschaffing van inventaris wordt voor 1750 gulden een oven gebouwd. Een elektrische deegmachine uit Duitsland moet voor 175 gulden op het elektriciteitsnet worden aangesloten, een bijzonderheid in die tijd. Voor de “Electrische Luxe Brood en Beschuitbakkerij” wordt flink bij de familie geleend.

2

In 1888 begon opa van Deudekom een kruidenierszaak op de Ringdijk (onder het bordje Amstelbier.) In 1923 begon Jan van Deudekom met een bakkerij in de Willem Beukelszstraat. . Foto: Beeldbank Amsterdam Alle rechten voorbehouden

De nieuwe wijk werd niet zo groot, maar toch breidde de zaak zich uit door met handkarren en bakfietsen ook andere wijken te bedienen. De bezorgers klommen met een mand vol bakkerswaren soms twee trappen op om dan van de klant te horen dat zij iets anders wilde hebben. Hij kon dan weer naar beneden om het gewenste te halen. Aan lichaamsbeweging geen gebrek!

Mijn vader (Johannes Adrianus Maria) Jan moest als 14-jarige jongen al meehelpen. Het was oorlogstijd, veel keus had je niet. Eigenlijk wilde hij doorleren, maar na de oorlog had hij daar geen zin meer in. Hij bleef in de bakkerij en heeft daar nooit spijt van gehad. In de oorlog heeft hij veel meegemaakt. Een timmerman kon eens niet werken van de honger. In plaats van loon heeft hij toen brood gekregen. Klanten, die gebak bestelden, leverden zelf boter en suiker omdat niet alles voorradig was.
Mijn vader nam de broodbakkerij en de banketbakkerij, Middenweg 185, over in 1962. Door vele verbouwingen en uitbreidingen hield hij de kwaliteit van ons brood op een hoog peil.

Hij had lange tijd als enige in de straat telefoon. ’s Nachts, tijdens het broodbakken, werd er wel eens op de deur geklopt en gevraagd om bijvoorbeeld een dokter te bellen. Of hij verleende als EHBO-er eerste hulp aan een vrouw die van de trap was gevallen.

3

Foto van de bakkerij uit de beginjaren. Alle rechten voorbehouden

Lees: Drie generaties broodbakkers in de Watergraafsmeer
Lees: Het was oorlog en ik had honger

Share.

Leave A Reply