De speeltuin, een hele luxe

1

31 december 1949 – 31 december 1955

Door: Mildred Muller – Denney woonde in de Veeteeltstraat op nummer 55 vanaf haar geboorte in 1948 totdat ze trouwde in december 1971. Zij woont nu in de Verenigde Staten.Ruud Greeff is in 1944 geboren op de Bloemgracht. Als kind gewoond in het Amsteldorp. Omstreeks de 70-er jaren heeft hij de Watergraafsmeer verlaten, na een kort oponthoud in de van ‘t Hofflaan.

Melis kwam af en toe langs om het lidmaatschapsgeld voor de speeltuin te halen.

Speeltuin Onderlangs Betondorp De speeltuin aan het Onderlangs in Betondorp in 1932. Foto Stadsarchief Amsterdam.  Alle rechten voorbehouden

Speeltuin Onderlangs Betondorp De speeltuin aan het Onderlangs in Betondorp in 1932. Foto Stadsarchief Amsterdam. Alle rechten voorbehouden

Ik heb veel tijd doorgebracht in de speeltuin aan het Onderlangs. Melis was daar de baas. Ik zie hem nog zo voor me. Hij kwam heel af en toe aan de deur om het lidmaatschapsgeld voor de speeltuin op te halen. Dat was een hele luxe, wij hadden het niet breed. Maar daar was wel geld voor en gelukkig maar want ik heb er veel plezier gehad.

Op een dag ging ik met vriendinnetjes van een jaar of acht zwemmen in de Keulse Vaart. Niemand kon echt goed zwemmen en ik ook niet maar ik was de enige die niet bang was voor water en ik ging proberen naar een voorbijvarende sleepboot te komen. Als je dat haalde trok je jezelf op en kon je op de zijkant lopen en ‘op dezelfde plek’ blijven. Dat was gevaarlijk Ik moet een hele kudde beschermengelen hebben gehad want ik verzoop niet. Wel haalde ik een enorme winkelhaak in mijn voet toen ik langs de muur uit het water klom. Deze moet zo’n twee centimeter lang en minstens een halve centimeter diep zijn geweest. Een behoorlijke jaap voor een klein voetje. Mijn ouders mochten natuurlijk niet weten dat ik in de vaart had gelegen maar hoe verberg je al dat bloed en zo? Toen ik door de Akkerstraat naar huis strompelde was daar Tony Timmer en zijn moeder die mij liefdevol schoonveegde en verbond. Huppekee, sok aan en niemand die het zag, totdat Tony’s moeder mijn moeder tegenkwam. Dat moet bij familie Cruijff zijn geweest. Het moet mij daarna minstens twee weken huisarrest hebben opgeleverd!

 De gemeenschappelijke binnentuin tussen de Veeteeltstraat en de Tuinbouwstraat in Betondorp in de jaren vijftig, genomen vanaf de veranda in de Veeteeltstraat 51. "Ik geloof dat die er nu niet meer is. Het was een idylisch plekje, in de zomer altijd rustig, met de vogels - vooral de merels, het geluid van de zomer - zingend in de ochtend- en avondschemer." Foto fam. Muller.  Alle rechten voorbehouden

De gemeenschappelijke binnentuin tussen de Veeteeltstraat en de Tuinbouwstraat in Betondorp in de jaren vijftig, genomen vanaf de veranda in de Veeteeltstraat 51. “Ik geloof dat die er nu niet meer is. Het was een idylisch plekje, in de zomer altijd rustig, met de vogels – vooral de merels, het geluid van de zomer – zingend in de ochtend- en avondschemer.” Foto fam. Muller. Alle rechten voorbehouden

 De binnentuin tussen de Veeteeltstraat en de Tuinbouwstraat in Betondorp anno 2008.  Door: Pieter de Lang Alle rechten voorbehouden

De binnentuin tussen de Veeteeltstraat en de Tuinbouwstraat in Betondorp anno 2008.
Door: Pieter de Lang Alle rechten voorbehouden

Mildred + broer Mildred met haar broer Theo Muller.  Alle rechten voorbehouden

Mildred + broer Mildred met haar broer Theo Muller. Alle rechten voorbehouden

Share.

1 reactie

  1. De speeltuin op het Onderlangs

    De speeltuin op het Onderlangs was ook de thuisbasis van de Korfbalvereniging “Oosterpark”.
    En niet te vergeten de diverse clubjes in het speeltuingebouw, waar je kon werken aan je eigen houten zeilboot.

    Als leeftijdgenoot van Mildred en buurjongen van Tony Timmers kan ik mij haar verhaal nog heel goed herinneren.
    De heer Melis was de oppas van alle kinderen!
    Een tweede vader voor heel veel kinderen.
    Ik kan mij zijn afscheid nog goed herinneren: de onwerkelijke afsluiting van een stukje onvervangbare jeugdtijd.
    Heerlijk water drinken uit het fonteintje en je verschrikkelijk vuil maken in de zandbak.
    Er werd in de periode 1950 – 1960 enorm veel gedaan voor de jeugd en de vele vrijwilligers zijn wellicht onbedoeld ongenoemd gebleven, maar die verdienen beslist onze blijvende waardering.

    Het Betondorp leeft nog lang voort in onze dierbare herinneringen.

    Peter Berlijn

Leave A Reply